1382
مطهري الهامي مجتبي*
 
 
 دين، هنر، ادب، عرفان، در فرهنگ الهي ما پيوندي ناگسستني دارند كه گاه به آن توجه كافي مبذول نمي شود، سر آن وقتي پديدار مي گردد، كه اين احساس و الهام در ما به وجود آيد كه اين معارف انساني جنبه ذوقي وشهودي دارند. به ويژه عرفان و موسيقي در فرهنگ سنتي ما همواره با وجد ذوق و سماع و شور و حال عارفانه همراه بوده است: هنر سماع و نغمات روحاني آن در فرهنگ عرفاني و سير و سلوك انساني تاثير داشته است اصوات و آهنگ هاي حزن آور در اين نوع موسيقي سنتي و معنوي. با ساختمان رواني و قدسي نفس و حزن دروني آن نوعي موازنه و تناسب برقرار كرده است و همين كيفيت انطباق باطني نفس با نغمات آسماني موسيقي عرفاني است كه انسان را از كثرت تعلقات وتشتت خاطر مي رهاند و باعث وحدت و ثبات و آرامش خاطر، در نفس مي گردد و از لحاظ معرفتي نيز اين نوع سماع و موسيقي روحاني بر حكمت ذوقي (و عرفان علمي مبتني است ومنعكس كننده حقايق ثابت وازلي بر گرفته از عالم غيب) است.
 

Keywords:      



كد مقاله:74997