1383
رهبرنيا زهرا,انصاري مجتبي
 
 
 هر اثر ارتباط تصويري از گردهم آمدن سه وجه، ازمثلثي با رئوس خالق اثر، مخاطب اثر و خود اثر هنري تشكيل شده است. هر يك از اين رئوس، به واسطة نظريه‌اي و از طريق اركان نظرية مذكور، امان تحزيه و تحليل دارد؛ چنان كه نقد آثار ادبي و هنري مي‌تواند از طريق اين نظريه‌ها انجام شود. نظريه‌هاي مربوط به \"خالق اثر\"، در تجزيه و تحليل آثار ارتباط تصويري، جاي چنداني ندارند؛ چرا كه اثر با نقش نهاني هنرمند، از طريق پيام باقي گذاشته در آن، هويت يافته و نيز با اجزاي تصويري كه براي نمايش بهتر آن در اختيار گرفته، با مخاطب مواجه شده به گفتگو و تعامل مي‌پردازد. در نهايت نيز هنرمند با اخذ بازخورد از مخاطبين، از اختلالات احتمالي در ارسال و دريافت پيام مستطر در اثرش مطلع مي‌شود. ليكن از آن جا كه در ارزيابي آثار ارتباط تصويري كيفيت تأثير‌‌گذاري اثر كه هدف اصلي از خلق آن بوده ملاك مهمي است، لذا به دو عامل اخير يعني مخاطب اثر و اثر هنري توجهي خاص مي‌شود. اما در همة هنرها و از جمله هنر ارتباط تصويري، عامل اثر هنري از ديدگاه\" نظريه فرماليستي\"، قابل تأمل است. اين مقاله به كيفيت نگاه كردن به آثار ارتباط تصويري براي تجزيه و تحليل اشاره دارد و اين كه بهترين شيوه، نگاهي نسبي از تركيب دو نظرية پاسخ مخاطب و نظريه فرماليستي است. با چنين تجزيه و تحليل ضابطه مند، تخصصي و متوجه به اولويت رئوس مثلث مذكور براي هر شاخه‌اي از هنر، نمي‌توان به طور مطلق خالق اثر يا مخاطبش را ناديده انگاشت.
 

Keywords:      



كد مقاله:74974